Eva; ruhum düzelemiyor, ruhum hala tadilatta.. Sek kırmızı olması fark eylemiyor işte. Ve ne çok özlemiş olmam beyaz leblebiyi..
Kimse kimseyi sarmalamıyor..
Yine baktı içimin taa dibine. Bir o kadar ruhumla bir o kadar koftum. Yanında değildim. Evvel zamanlardan şimdiki zamana trafik vardı,
sıkışmıştım..
Ama eşelemedi. Ayakkabıları ve şahsı.. Ve kırlentteki buruşuk artığı
gitti. Koca şehirde on milyonluk bir çocuk, ağlayamadan dalakaldık..
Hiçbir şey olsun istediğimiz gibi olamadı, iki defa okuma.. Bir o kadar uzak hissettiklerinden yazabilediklerim.. Ne yani ipek yolu taa ne zaman yapılmış düşünmemeli mi artık?
Aslı şu ki:
Yanında yaklaşamamam;
onun için yaptıklarımdandı. Anlamadıysan boşver Eva.. Kimse kimseyi sarmalamıyor zaten.. Ve zaten,
ayakkabıları da gitti elleri de...
Ve leblebi bitmek üzere.
Ve dahi sağdım.
Ağlayabiliyordu.
26 Mayıs 2007 Cumartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

