25 Eylül 2009 Cuma

muzeyyen senar'i ozluyorum

(Sene: cocukluk / Mekan: ev

Sevgili eller;

Evvel zaman, ben cocukken filandi sanirim, kendime bir tanri, biraz inanc ve bir din satin almistim. Fakat her seye oldugu gibi, bunlara da ilgim bir muddet sonra azalmis ve kendi baslarina yok olup gitsinler diye hepsini der-top sapa bir kosesine ativermistim evin.)

(Sene: efes / Mekan: kanatli uygarlik

Sevgili eller;

Sizi oyle caresizce seviyorum ki.. Bu caresizlik radikal bir bicimde yabancilastiriyor kendimi kendime.. Bir yoksunluk hali ki bu; bu hal tanrisizligimi ve inancsizligimi sarsiyor.. Sevgili eller, elleriniz din kultursuzlugumun ve ahlak bilgisizligimin temelinde onulmaz depremler yaratiyor, siddeti 9.99 -inaniniz ki attigim belli olmasin diye kusuratli soylemiyorum, hakkikatte atmiyorum cunku-

Tanrisizligima deva, bir deva tanrisizligima.
Yalvarmam icin bir tanri gerek bana.)

(Sene: parmesan / Mekan: tanrinin evi -sicacik ayrica-

Sevgili el tanrisi;

Sevgili eller, sevgime nacizane bir karsilik verebilirlerse sayet, muridiniz olurum. Siyirip tum tanrisizlik kabugumu, eteginizde uyurum. Sakalinizi tarar, basinizi oksarim, masal anlatirim uyumayi dilerseniz. Sevgili el tanrisi, yalvaririm sevsin beni artik sevgili eller.)

'secretly italian'

iyi olmak..
benim en eski ve en aziz dostum..
iyi olmak, O'nun icin kendine iyi bakmak demektir, nefes alabilmek demektir, huznunden bile keyif alabilmek demektir.. 'mutlak bir ben' ve 'mutlak bir O' adina..

dostum..
acisiyla yasayabilen insanlar cennete gidecekler.. bunu kimse bilmiyor, bu bir sir.. kimseye soyleme! nolur, sakin kimse bilmesin.. lutfen..
acini agir bir sekilde yavas ve usul yasiyorsan.. hatta ardinda intihar notu birakmadan O'nun icin ölüyorsan, yani bu bir gosteri degilse. yani O'nun icin öldügünü senden ve benden baskasi bilmiyorsa eger.. biz mutlak birer tanriyiz, biz resmen kutsal ruh'uz.. ama kimseye soyleme bunlari..
yani en asil olani kendine isledigin gunahlar degil mi zaten? en agir en hafifi, en tasinir tasinamaz olani.. senden gayrisi bilmez zaten cektigin cileyi.. kac gece agladin O'nun icin.. toplamda kac saat bekledin O'nu.. kac sise sarap devirdin ve kac orgazmi erteledin.. toplasan ortalama bir insan yasami edebilir. asıl asil olan, bu gercekleri sadece sen ve ben biliyoruz.. iste bu bizi birer tanri-insan yapiyor. kutsal bir sarap gibi dolasiyor yani kaninda O.. ve sonrasinda ölüyorsun.. ölüyorsan da öl.. öl, ölesiye öl.. bir an icin öldüm sanip sonrasinda yasamaya, hem de hala O'nla yasamaya devam etmenin sasirticiligini ancak bu yolla tecrube edebilirsin.

dostum,
hic senin olmayacak, asla senin olmayacagini bildigin birini sevmek icinden, dolgun bir sevgi yani ve icerinde.. ve digerlerini sever-miş gibi yapmak, miş gibi yapmak, mış gibi yapmak. mış'cilik oynamak, oysaki istedigin sadece nutella yiyip belgesel izlemek O'nunla.. iste bu aziz dostum, bu; SEVMEK BIRINI SONSUZ! kabullenebiliyor musun 40'ina kadar aglamayi. yas'li ve yasli bir kadin olarak yasli saraplar icmeyi? "20'lerimde de boyleydi ve 40'imda da boyle.." tabii hayat birini getirecek, birini goturecek; ancak icimde bir O kalacak ki.. bir sey var olacak ki 'ben' de, artik kutsal. kimse degmeyecek ki. artik biliyorum. ben? erkekleri sevmiyorum artik ve kadinlari.. plastik duygucuklarin pesindeki o herkesi. anlatmistim hani duvarlarimiz sarap kokarken ve ben henuz ellerimi yakmamisken.

ve yazik. ve ayip bana. ki ben zeki muren kadar naif bir ask tasiyorum icimde.. hayat dokunuyor. oysa israrla sakiniyorum kirilir diye..
biliyor musun, cogu boyle kirilgan zamanlarda teyzem aklima geliyor ve geceyarisi radyosu.. radyoda melonsapka.. boguk bir adamin sesini dinliyoruz biz teyzemle yorganin altinda.. adam asktan bahsediyor, biraz siir okuyor biraz fikret kizilok caliyor..
teyzem yine birini seviyor..
teyzem gibi kadinlardan olmak cok agir dostum, ama o yolda var gucumuzle ilerliyoruz gibime geliyor.. insan 20'lerinde kendini bir zeki muren sarkisi sanmaz. insan 20'lerinde kendini kendinden 50 bin isik yolu uzakta hissederken, O'nu icinin dibinde hissedemez.. insan omrunu bir aska adamayi dusunmez bu yastan..

dostum,
biliyor musun, kahrindan ölmek diye bir sey var.. cunku mesela teyzem kahrindan öldü.. elleri incecik, bacaklari incecik.. zaten hep incecik bir kadindi.. hep yanlis adamlari seven minicik bir kadindi.. kahrindan daha da ufaldi.. o ufaldikca ölümün istahi artti.. sonunda gozleri acik uyudu bir gece..
yani demem o ki dostum, sevmek zor zanaat.. insan sevdasindan ölür.. insan kahrindan ölür. insan ölür dostum, öldü. ölmek buyuk zanaat dostum, gozlerin acik ölmek, intihar notu birakmadan.. hatta intihar edermis gibi bile yapmadan. gizlice besleyip kahrini, ölümü bulmak kendine.. ve ölmek. cat diye. birisi icin ölmek.
yani insan yasamak icin birinin sevgisine muhtacsa ve o sevgi yoksa, ölür.
o vakit bir dize fisildar ama kimse duymasin bunu da, nolur..
der ki:
-öleceksek ölelim!
iste sana hayatin sirrini boylece sunmus oldum..

ölüne iyi bak..
sevgilerimle..
toscana 09
ben.

9 Ağustos 2009 Pazar

07.08.1986

Hiçbir zaman olduğu gibi bu doğumgünümde de kek yapmadım bana. Ben sadece şampanya patlatılan bir yabancı gibi oldum kahvaltıda. Eski bir tanımadıkla Paris'te bol sütlü bir fincan kahve içtim sonra, eskimiş müzik dinledim ve şişen göbeğim için hicabımı ekmekle besledim.

Hayat tekmeleyecek bizi, daha bu ne ki?

Şu an!
Bedenimi çıkartıp 90 derecede yıkamak suretiyle çektirmek istiyorum. Bedenim ruhuma sığmasın istiyorum, ruhumun bedenime sığmamasından çok. Beni sevmiyor diye ölmekten korkmak istemiyorum aslında en fazla. Her an'ıma ve anı'ma hüzün serpmekten bıktım.

Güzel bir duvar bul, elini önce duvara sonra hayatına sür, ama yap bunu!

Özel biri olmaktan çok bir yaratık gibi iğreti kalıyorum onun hayatında. Eve gidip kendimi yıkamaktan, üzerimdeki karayı akıtmaktan bile tiksiniyorum. Keşke hiç olsam bazen ve sonra geçse. Kendimi duvara çarpsam hızlıca ve onu bilen parçalarımı kaybetsem, sonsuz bir ben kalsa gerime, nolur! Yapsam bunu. Mavi bir jefferson airplane akşamüstü olarak devam edebilsem geri kalan hayatıma.

Şu an!
Sokak üzgün bir hayat gibi akıyor ayaklarımın altına, sokak boş ve aşık. Sokak bisikletime yapışıyor, sokak tekerlek, tekerlek pedal, pedalda tabanım, tabanımdan tavanıma tırmanıyor sokak, sokak saç deliklerimden beynime sızıyor. Sokak beni ele geçiriyor. Düşünemiyorum sokaktaki boş banktan başka bir şey. Ben artık sokak oldum. Kasabada kaybolmuş bir sokak olarak devam edeceğim var olmaya. Ve kimse uğramayacak bana. Üzgünüm ben, böyle bitelim istemezdim.

Biterken tek bir şey söylüyorum ben bana: Ben, git ve gittiğin yerde kal! Kulaklarım uğuldayarak ayrılıyoruz birbirimizden işte şimdi.

Ağlamıyorum. Ne de olsa;
ben, sonsuz...

GREK USULÜ REENKARNASYON: ben içinizdeki uyumsuzum

Ölemediğimde ölemiyorum. Böyle zamanlarda arkaik dönemlerden postmodern bir çağa fütursuz bir füturistlikle sıçrayan bir sapsız patlıcan gibi hissediyorum. Tüm bu his parçacıkları –patlıcancıkları- günün birinde siberuzayın işlek bir otobanında alkollü yaşam sürdükleri için tutuklanırlar diye korkarken örgütlenip başıma çorap örmelerinden daha çok korkuyorum. Ancak daha da korktuğum şey, hansel ve gratel’i şekerden evle semirten cadının bu parçacıkları da semirtmesi değil. (hem bir kere semirmiş cık’lar olamaz. Ayrıca zaten semirirlerse bu defa cadı onları kesin yer ki!)

Yüksek ihtimalle muhtemeldir, bandrolümde Helenistan yazdığı için böyle ölemiyorum. Hani şu ölemeyince ölememe durumumu diyorum canım. Şöyle ki; bir deve emzirmiş beni, öyle duydum. Bu nedenle günün birinde ortasyaya göçerim gibime de geliyor. Zaten hiçbir canlı beni beğenmiyor -buna kadınlar ve karıncalar da dahil-. Erkeklerin züppe kızların aptal olduğu bir ekolden geliyorum ne de olsa. Ve neden dışta kalanın canı çıksın oyunlarında hep benim canım çıkıyor? BU KADAR DIŞLANMA fazla! Çocukluğumu el çabukluğuyla yok etmeliyim: Beyaz Tavşan neredesin? Sanrı yumaklarımdan sana da yalan kimlikler öreyim; iki ters, bir düz, iki ters, iki ters, iki ters…

Şimdiki zamanımın ağdalı akışını parmakladığımda bir bu elime yapışıyor: yemin ederim nemrut ve si(li)nik biriyim ben, tereyağındaki kıl kadar iz bırakabiliyorum geçtiğim yollarda. Hayatım kadınlar matinesindeki kısır gibi, patates salatası gibi bir şey. Tv’de yayınlansam çolukçocukailecesevilerekizlenecek türden; haşa paristesontangobiryaşam bana. Şu cihan-ı alemde pastoral bir düz yazıdaki pastörize duygularımla var oluyor gibiyim sadece. Hedonist dürtüklenmelerim yok gibi, topluma mal olmuş malın teki gibi, asla tek kişiyken içmeyen ve tek kişiyken sevişmeyen biri gibi… ‘gibi’ biriyim. Aslında orijinali hiç olmamış bir ürünün reenkarneciği bir ürünün reenkarneciği bir ürünün reenkarneciği… gibi… ‘ciği’ gibi… ‘cik’ gibi… ‘cık’ gibi… ‘cık’ sendromu…

YETER BE! Evet, cam kenarı almadığı halde hep camın kenarını parselleyen ve hep bana denk gelen sen, yaşlı teyze, ÖL artık. Kaşlarını alan kadın, pazarda sütyen takan iç çamaşırcı, aşk acısı çeken genç, erken boşalan pipi veya uyarılamayan klitoris, taharet musluklarının altındaki mavi plastik tas ve tüm o plastik şehirler, içindeki plastik ad-amcıklar ve kadıncıklar, tüm o plastik duygucuklar. YETER!

Şimdi sen, Ayşe Teyze, al beni raftan, dertop et at leğene ve ruhuma bas hipoyu. CIIRTlatmadan ayrıştır beni hücrelerime. Evire çevire evriştir içimdeki uyumsuzu; plastik bir beyin, plastik bir kalp tak, plastik bir sıvı zerk et bedenime. Dur Ayşe Teyze, gitme sana muhtacım. Yaşamak için… Muhtacım.

22 Mayıs 2009 Cuma

KIRMIZI KALEMİN BATI MEDENİYETLERİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİ -part I.IXIX-

Kadın (1) elini beline değdirdi. Belindeki bisturiyi aldı eli.. Yamadığı gözlerinin dikiş yerlerine dikey olacak şekilde havada asılı kaldı el; 1 hareketle 2 gözün birden dikişini aldı. 6 aylık kış uykusundan uyanan Kadın (1) bedeninin fişini şarjdan çekti akabinde.

Kahvaltılık 1 kibrit kutusu sütü küvete döküp altını açtı küvetin. Süte tükürdü bir parça ve oluşan ve genişleyen ovaline baktı sütün; sifonu çekti, altını açtığı küvette sigarasını yaktı ve ateşi kapadı.

Mutfağa gitti Kadın (1). Yarım yaşanmış günler koleksiyonu yapıyordu 6 yıldır. İlk aklına gelen düşünce bu oldu. Alelacele gusül abdesti aldı ilk düşüncesinden sonra, uzayan göğüs kıllarını kesti özenle ve kafatasındaki sayısız sigara deliğini annesinin örüp yollamış olduğu sayısız deri parçasıyla tıkadı.

Kadın (2) o anda Kadın (1) mahalline bağıra çağıra seyretmekteydi.

Kadın (2) : Dün plüton gümrük kontrolünde arap olduğum ortaya çıktı. Pasaportumun medeni hal kısmında pastafari yazıyordu ve uyruk kısmında dul. Derhal plüton sınırları dışına itti belediye görevlileri beni; üstelik saçlarımın aranmasına bile göz yummuştum, buna inanabiliyor musun?

Kadın (4) ilgisizliği ve bu monologdaki tüm aidiyetsizliğiyle kahveye daldırdı fırçasını ve alelacele bir yüz çizdi duvara. Çizdiği yüze umutsuzca bakarken içinden geçenler incelik dolu veyahut naifti. -Debriyajdan ayağını çekerken arabayı titretmediği günler- geldi aklına.. Ankesörün kulağına Bi-Ka-Ver diye mırıldandı. Taşkanın çırağı o anda elinde tepsisiyle belirdi, masaya yanaştı. Kadın (4) boşalan ve boşalan masaya baktı, ateşli hastalıkları yaşlılığında geçirmiş olmasının rahatlığıyla.
-O sadece öğrenci evlerindeki elektrik sayacıydı artık..
hayatına giren girmeyen herkes kaçak kullanıp gidiyordu onu.. herkes!,
gidiyordu -/-

KIRMIZI KALEMİN BATI MEDENİYETLERİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİ -part I-

__________________________

Sarsak okur, yüksek müsaademle girdiğin yazımdan kafanı usulca kaldır, bedenini usulca kaldır, kolunu da kaldır. -başka bir uzvunun kalkması için uğraşmayacağım, sil sapkın düşüncelerini bu(.) noktada. Yazıma girişte kapıyı açık bıraktığından -heyecanına veriyorum- uçuşabilecek harflerimi yazım hatası bellersin sonra. Şimdi çek kapıyı o usulca kaldırdığın kolunun ucunda sarkan o usul beş et parçasıyla. Usul çek ki harfler bu defa da korkudan kaçışmasın. Tüm a'lar b'lerin yanına, b'ler c'lerin ve nihayetinde y'ler z'lerin yanına sığınırsa korkudan, bir muntazam harf dizisi kalır; ki ben üstüne çıktığım gerçekliğin altına girmek istemem.

__________________________

Bilgisayar çantasını poposunA İTti kadın. Bu büyüklükteki bir kütleyle yerçekimsiz ortamın kalabalık mahallerinde bulunmak, 3x3'lük alt bölmelerden oluşan 9x9'luk bir tablonun her hücresine 1 yazıp SU'ya DOKU'nduğunu sanmak kadar korkunçtu. Art arda sorulan iki bin soruyu aynı anda düşünüp tek bir cevapla bağladı kadın ?, buyur
Kadın (1) : Seni seviyorum
Kadın (2) : (soluk soluğa) az evvel bir ülkenin sonuna kadar koştum.
Kadın (1) : Seni seviyorum
Kadın (4) : ağladıkça artan tuz ihtiyacımın artan su ihtiyacıma oranı nedir?
Kadın (2) : GAK! bir büyük, yanına da beyaz leblebi.
Kadın (3) : ve piyano kusuyor! hemen toplamalıyım (histeri) hemen.. 5'lilerle 7'lileri yan yana.. siyah tuşların tınısı karaborsaya düşecek dediler. hemen topla-MAL-ı-yIM.
Kadın (4) : koku=bukalemun yeşili; tat=tütünü paslanmış sigara; görsel=bir çift küpe (Kadın 1: seni seviyorum!); dokunsal=popoya sıkışmış fitil; işitsel=karasineğin bacaklarını birbirine sürtmesi.
Kadınlar duradurdu.. "we are ugly but we have music" diye boşalıyordu cohen aleti joplin'in ağzında.

21 Mayıs 2009 Perşembe

FAMOUS BLUE RAINCOAT ÜZERİNE KORECE BİR İTALYAN AĞIT

"Ne garip bir an. Ona yakınlaşmak için, bir şans daha vermek için kafasını aşağıda tuttu. Ama o yapamadı, cesareti yoktu."
-dokundu ve gitti-

bedenime değen her şeyden tiksinerek ağır adımlarla koşuyordum. midemdeki deliklerin uçlarını birleştirmiş bakkaldan aldığım bandın yapışkan tarafı üste gelecek şekilde yapıştırmıştım, sızıntı yoktu ve koşuyordum.

'beklenenin en beklenmedik bir anda geleceğine bir aklın aymamamasına inanmak playlist düzeneklerindeki shuffle tuşlarında gizli Joan Baez'lere ihanet etmektir.' cümlesini 2046'ıncıya söylememle dolaptaki birayı tek çakmayla açma anım tekabül edecekti. sadece bu hayati gerçekliği hatırlamak bile ağır adımlarımı ağırlaştırmama ve daha hızlı koşmama yetiyordu ki. hayatta olduğumu parmaklarımın uçlarında hissededura, durdum. hissim durmadı. yönümü Güney'e çevirirken sırtımı önümdeki kadına vermiştim, bir anda sırt sırta geldik ve önümdeki kadın fevri çatal darbeleriyle bıyıklarını ısırırken andropoza girdi. onun tercihiydi. ağır adımlarım sıklaşıyordu ve sokak kadraja sığmayacak kadar genleşiyordu, soğuktandı. sonunda tahta bardaklı barın 6 köşeli ilk katına bastı tabanım. kalbimi ağzımdan kusup rezalet yaratmamak adına tuvalete uğramalıydım ilk. tüm deliklerimi tıkamalı ve asmalıydım vücudumu tersi yüz. yaptım. 20'ye kadar saydım sonra ve 'pencere kenarı' dedim ahizeye bir defa.

azizlere tapmakla Joan Baez'i iliklerine deşmek arasındaki yedi farkı bulmuştum bir keresinde, bunu söyleyecektim ona ilk. olmazdı ki. bu kanı kabuk bağlamış yarayı andıran masaya damlamadan o, söylenmemiş en güzel lafı araklamaya çalıştım kelime üretkenliğiyle övündüğüm beynimden. tık yoksa dedim en sonunda, tık yoksa, tık.. tık dememle zaman kavramı kara deliğe karıştı. ben şaşakalırken masama o yakışıksız adamın oturması, kabindeki müziğin kulağıma ulaşması sanırım 46 koca yıl kadar uzadı.. düşününüz ki tam 46 yıl.. bu 46 yıl yüzlerce orgazma, tonlarca gözyaşına, şişelerce şaraba ve dinlenmemiş nice müziğe tekabüldü. görsel felç durumum; işitsel, dokunsal, kokusal ve tatsal duyargalarıma yayıldı bir 46 yıl daha alarak yirmi iki yıllık ömrümden.. ilk kata birazdan o girecekti ve her şey durmaya daha da durmaya hatta gittikçe duradurmaya koşuyordu ciğerleri patlarcasına. ben hariç, masamdaki yakışıksız dahil 46 kişi vardı ilk katta. 46 kişinin soluk borusuna 46 ayrı mecmua parçası tıkarak 46 kişinin katili sıfatına tam 46 saniyede erişmiştim. mutluydum! bunu söyleyecektim ona ilk. en söylenmemiş lafımdı, mutluydum. o denli dolgun bir histi ki bu; hızla *yi geneleve çevirebilir, eski yugoslavyayı birleştirebilir, takla atarak dünyanın çevresini üç yüz altmış beş gün üç saatte kat'edebilir ve yeni yılıma üç saat aralıksız sigara içerek girebilirdim.

omzuma değen elin kargaşık saçlı sahibi az sonra dizime değecek kadar yakına çekecekti taburesini ve o anda tüm kılcal damarlarım ardlarında notlar bırakmadan intihar edecekti. göz kapaklarım üşürken tırnaklarım titreşiyordu ve sadece nasıl nefes alınacağını unuttuğumu unuttuğumdan canlıydım hala. zangırdayan tırnaklarıma yapışık beş et parçasıyla çıkardım tabakamı göğsümden o an. yaşadığım günlerin en güzellerini doldurmuştum ya. mutluyum dedikten sonra içlerinden birini yakmasını isteyecektim. ve soldan ikinci günü yakacağından emindim. çünkü o gün, yıllarca önce kaybettiği dergisini yahudi mahallinden şahsına ayrılmış bir rafta görüp çalmış, kenarlarını bedenimden kestiğim deri parçalarıyla işlemiş, kesiklerimdeki kanı da mikrodalgaya verip kurumaya bırakmıştım. nedeni bu ki, soldan ikinci günü kıstıracaktı dudaklarının arasına.

aptalsın işte. önceden de aptal bir insandın zaten, bu gece de içmek ya da içmemek, işte bütün kaygın bu hayatta. iç ses, içimden yükselen alkışlar arasında terk etti içimdeki sahneyi bu cümlesiyle. aldırmadım çünkü hala yapa ve yalnız vardı yanımda ve biz o gelmeden ölmemeyi sadece ölmeyebilmeyi becerebilecektik.

omzuma değen elin kargaşık saçlı sahibi o anda dizime değecek kadar yakına çekti taburesini. dokunduğu bedenden yirmi iki yıllık bir çağ düştü yere o an. ilkin midemdeki delik uçları yana yakıla açıldı akşam sefaları misali. büyüyen delik midemi semirdikten sonra arta kalan bir semirmiş delikti işte. akabinde delik bağırsaklarımı ele geçirmek suretiyle delik imparatorluğunun yükselme devrini duyurdu beynime. tek şerit ince tek şerit kalın, bir örgüden ipi söker gibi söke gide bağırsaklarımı ışığı gördü. diğer tüm organlar -deliğe öykün- askıya astılar görevlerini. tanrı! içimdeki her yer boşalan ve boşalan bir boşluğa dönüşüyordu. apış arama yediğim son darbeyle 2046 parçaya bölündü yerde çırpınan yirmi iki yıllık çağım. 2046 parça aynı anda daha önce hiç duyulmamış bir dilde veda etti saygıyla önlerindeki suyu çekilmiş organların artığı sinik deri parçasına. salt bir deri olarak artık ne gusül abdestini, ne dinazorların nasıl seviştiğini, ne de plütonun yeniden gezegenliğe alınmasının kamuoyunda yarattığı tahrişi sorguluyordum. bir tabure gıcırdamış yahut bir tabure geriye itilmiş ya da bir tabure tabanda titreşim yaratmış olabilirdi, heyecanlıydım, hatırlamıyorum, ama biri gitmekteydi ve kesinlikle Joan Baez dinlemekteydi başka biri dünyanın başka bir yerinde şu an.

hadi ama ölüyordum. ve gedik ve taş, önümdeydiler. daha önce onları kavuşturmadan ölmemiştim hiç. hala canlı bir hücrem vardı, öyle kudretli bir biçimde harcamalıydım ki onu. ölüyordum işte; bir şey söylemeliydim ki:
mutluyum! diye haykırdım.
-죽음의 시간: 04.12'-05.06'