"Ne garip bir an. Ona yakınlaşmak için, bir şans daha vermek için kafasını aşağıda tuttu. Ama o yapamadı, cesareti yoktu."
-dokundu ve gitti-
bedenime değen her şeyden tiksinerek ağır adımlarla koşuyordum. midemdeki deliklerin uçlarını birleştirmiş bakkaldan aldığım bandın yapışkan tarafı üste gelecek şekilde yapıştırmıştım, sızıntı yoktu ve koşuyordum.
'beklenenin en beklenmedik bir anda geleceğine bir aklın aymamamasına inanmak playlist düzeneklerindeki shuffle tuşlarında gizli Joan Baez'lere ihanet etmektir.' cümlesini 2046'ıncıya söylememle dolaptaki birayı tek çakmayla açma anım tekabül edecekti. sadece bu hayati gerçekliği hatırlamak bile ağır adımlarımı ağırlaştırmama ve daha hızlı koşmama yetiyordu ki. hayatta olduğumu parmaklarımın uçlarında hissededura, durdum. hissim durmadı. yönümü Güney'e çevirirken sırtımı önümdeki kadına vermiştim, bir anda sırt sırta geldik ve önümdeki kadın fevri çatal darbeleriyle bıyıklarını ısırırken andropoza girdi. onun tercihiydi. ağır adımlarım sıklaşıyordu ve sokak kadraja sığmayacak kadar genleşiyordu, soğuktandı. sonunda tahta bardaklı barın 6 köşeli ilk katına bastı tabanım. kalbimi ağzımdan kusup rezalet yaratmamak adına tuvalete uğramalıydım ilk. tüm deliklerimi tıkamalı ve asmalıydım vücudumu tersi yüz. yaptım. 20'ye kadar saydım sonra ve 'pencere kenarı' dedim ahizeye bir defa.
azizlere tapmakla Joan Baez'i iliklerine deşmek arasındaki yedi farkı bulmuştum bir keresinde, bunu söyleyecektim ona ilk. olmazdı ki. bu kanı kabuk bağlamış yarayı andıran masaya damlamadan o, söylenmemiş en güzel lafı araklamaya çalıştım kelime üretkenliğiyle övündüğüm beynimden. tık yoksa dedim en sonunda, tık yoksa, tık.. tık dememle zaman kavramı kara deliğe karıştı. ben şaşakalırken masama o yakışıksız adamın oturması, kabindeki müziğin kulağıma ulaşması sanırım 46 koca yıl kadar uzadı.. düşününüz ki tam 46 yıl.. bu 46 yıl yüzlerce orgazma, tonlarca gözyaşına, şişelerce şaraba ve dinlenmemiş nice müziğe tekabüldü. görsel felç durumum; işitsel, dokunsal, kokusal ve tatsal duyargalarıma yayıldı bir 46 yıl daha alarak yirmi iki yıllık ömrümden.. ilk kata birazdan o girecekti ve her şey durmaya daha da durmaya hatta gittikçe duradurmaya koşuyordu ciğerleri patlarcasına. ben hariç, masamdaki yakışıksız dahil 46 kişi vardı ilk katta. 46 kişinin soluk borusuna 46 ayrı mecmua parçası tıkarak 46 kişinin katili sıfatına tam 46 saniyede erişmiştim. mutluydum! bunu söyleyecektim ona ilk. en söylenmemiş lafımdı, mutluydum. o denli dolgun bir histi ki bu; hızla *yi geneleve çevirebilir, eski yugoslavyayı birleştirebilir, takla atarak dünyanın çevresini üç yüz altmış beş gün üç saatte kat'edebilir ve yeni yılıma üç saat aralıksız sigara içerek girebilirdim.
omzuma değen elin kargaşık saçlı sahibi az sonra dizime değecek kadar yakına çekecekti taburesini ve o anda tüm kılcal damarlarım ardlarında notlar bırakmadan intihar edecekti. göz kapaklarım üşürken tırnaklarım titreşiyordu ve sadece nasıl nefes alınacağını unuttuğumu unuttuğumdan canlıydım hala. zangırdayan tırnaklarıma yapışık beş et parçasıyla çıkardım tabakamı göğsümden o an. yaşadığım günlerin en güzellerini doldurmuştum ya. mutluyum dedikten sonra içlerinden birini yakmasını isteyecektim. ve soldan ikinci günü yakacağından emindim. çünkü o gün, yıllarca önce kaybettiği dergisini yahudi mahallinden şahsına ayrılmış bir rafta görüp çalmış, kenarlarını bedenimden kestiğim deri parçalarıyla işlemiş, kesiklerimdeki kanı da mikrodalgaya verip kurumaya bırakmıştım. nedeni bu ki, soldan ikinci günü kıstıracaktı dudaklarının arasına.
aptalsın işte. önceden de aptal bir insandın zaten, bu gece de içmek ya da içmemek, işte bütün kaygın bu hayatta. iç ses, içimden yükselen alkışlar arasında terk etti içimdeki sahneyi bu cümlesiyle. aldırmadım çünkü hala yapa ve yalnız vardı yanımda ve biz o gelmeden ölmemeyi sadece ölmeyebilmeyi becerebilecektik.
omzuma değen elin kargaşık saçlı sahibi o anda dizime değecek kadar yakına çekti taburesini. dokunduğu bedenden yirmi iki yıllık bir çağ düştü yere o an. ilkin midemdeki delik uçları yana yakıla açıldı akşam sefaları misali. büyüyen delik midemi semirdikten sonra arta kalan bir semirmiş delikti işte. akabinde delik bağırsaklarımı ele geçirmek suretiyle delik imparatorluğunun yükselme devrini duyurdu beynime. tek şerit ince tek şerit kalın, bir örgüden ipi söker gibi söke gide bağırsaklarımı ışığı gördü. diğer tüm organlar -deliğe öykün- askıya astılar görevlerini. tanrı! içimdeki her yer boşalan ve boşalan bir boşluğa dönüşüyordu. apış arama yediğim son darbeyle 2046 parçaya bölündü yerde çırpınan yirmi iki yıllık çağım. 2046 parça aynı anda daha önce hiç duyulmamış bir dilde veda etti saygıyla önlerindeki suyu çekilmiş organların artığı sinik deri parçasına. salt bir deri olarak artık ne gusül abdestini, ne dinazorların nasıl seviştiğini, ne de plütonun yeniden gezegenliğe alınmasının kamuoyunda yarattığı tahrişi sorguluyordum. bir tabure gıcırdamış yahut bir tabure geriye itilmiş ya da bir tabure tabanda titreşim yaratmış olabilirdi, heyecanlıydım, hatırlamıyorum, ama biri gitmekteydi ve kesinlikle Joan Baez dinlemekteydi başka biri dünyanın başka bir yerinde şu an.
hadi ama ölüyordum. ve gedik ve taş, önümdeydiler. daha önce onları kavuşturmadan ölmemiştim hiç. hala canlı bir hücrem vardı, öyle kudretli bir biçimde harcamalıydım ki onu. ölüyordum işte; bir şey söylemeliydim ki:
mutluyum! diye haykırdım.
-죽음의 시간: 04.12'-05.06'
