9 Ağustos 2009 Pazar

07.08.1986

Hiçbir zaman olduğu gibi bu doğumgünümde de kek yapmadım bana. Ben sadece şampanya patlatılan bir yabancı gibi oldum kahvaltıda. Eski bir tanımadıkla Paris'te bol sütlü bir fincan kahve içtim sonra, eskimiş müzik dinledim ve şişen göbeğim için hicabımı ekmekle besledim.

Hayat tekmeleyecek bizi, daha bu ne ki?

Şu an!
Bedenimi çıkartıp 90 derecede yıkamak suretiyle çektirmek istiyorum. Bedenim ruhuma sığmasın istiyorum, ruhumun bedenime sığmamasından çok. Beni sevmiyor diye ölmekten korkmak istemiyorum aslında en fazla. Her an'ıma ve anı'ma hüzün serpmekten bıktım.

Güzel bir duvar bul, elini önce duvara sonra hayatına sür, ama yap bunu!

Özel biri olmaktan çok bir yaratık gibi iğreti kalıyorum onun hayatında. Eve gidip kendimi yıkamaktan, üzerimdeki karayı akıtmaktan bile tiksiniyorum. Keşke hiç olsam bazen ve sonra geçse. Kendimi duvara çarpsam hızlıca ve onu bilen parçalarımı kaybetsem, sonsuz bir ben kalsa gerime, nolur! Yapsam bunu. Mavi bir jefferson airplane akşamüstü olarak devam edebilsem geri kalan hayatıma.

Şu an!
Sokak üzgün bir hayat gibi akıyor ayaklarımın altına, sokak boş ve aşık. Sokak bisikletime yapışıyor, sokak tekerlek, tekerlek pedal, pedalda tabanım, tabanımdan tavanıma tırmanıyor sokak, sokak saç deliklerimden beynime sızıyor. Sokak beni ele geçiriyor. Düşünemiyorum sokaktaki boş banktan başka bir şey. Ben artık sokak oldum. Kasabada kaybolmuş bir sokak olarak devam edeceğim var olmaya. Ve kimse uğramayacak bana. Üzgünüm ben, böyle bitelim istemezdim.

Biterken tek bir şey söylüyorum ben bana: Ben, git ve gittiğin yerde kal! Kulaklarım uğuldayarak ayrılıyoruz birbirimizden işte şimdi.

Ağlamıyorum. Ne de olsa;
ben, sonsuz...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder