Ölemediğimde ölemiyorum. Böyle zamanlarda arkaik dönemlerden postmodern bir çağa fütursuz bir füturistlikle sıçrayan bir sapsız patlıcan gibi hissediyorum. Tüm bu his parçacıkları –patlıcancıkları- günün birinde siberuzayın işlek bir otobanında alkollü yaşam sürdükleri için tutuklanırlar diye korkarken örgütlenip başıma çorap örmelerinden daha çok korkuyorum. Ancak daha da korktuğum şey, hansel ve gratel’i şekerden evle semirten cadının bu parçacıkları da semirtmesi değil. (hem bir kere semirmiş cık’lar olamaz. Ayrıca zaten semirirlerse bu defa cadı onları kesin yer ki!)
Yüksek ihtimalle muhtemeldir, bandrolümde Helenistan yazdığı için böyle ölemiyorum. Hani şu ölemeyince ölememe durumumu diyorum canım. Şöyle ki; bir deve emzirmiş beni, öyle duydum. Bu nedenle günün birinde ortasyaya göçerim gibime de geliyor. Zaten hiçbir canlı beni beğenmiyor -buna kadınlar ve karıncalar da dahil-. Erkeklerin züppe kızların aptal olduğu bir ekolden geliyorum ne de olsa. Ve neden dışta kalanın canı çıksın oyunlarında hep benim canım çıkıyor? BU KADAR DIŞLANMA fazla! Çocukluğumu el çabukluğuyla yok etmeliyim: Beyaz Tavşan neredesin? Sanrı yumaklarımdan sana da yalan kimlikler öreyim; iki ters, bir düz, iki ters, iki ters, iki ters…
Şimdiki zamanımın ağdalı akışını parmakladığımda bir bu elime yapışıyor: yemin ederim nemrut ve si(li)nik biriyim ben, tereyağındaki kıl kadar iz bırakabiliyorum geçtiğim yollarda. Hayatım kadınlar matinesindeki kısır gibi, patates salatası gibi bir şey. Tv’de yayınlansam çolukçocukailecesevilerekizlenecek türden; haşa paristesontangobiryaşam bana. Şu cihan-ı alemde pastoral bir düz yazıdaki pastörize duygularımla var oluyor gibiyim sadece. Hedonist dürtüklenmelerim yok gibi, topluma mal olmuş malın teki gibi, asla tek kişiyken içmeyen ve tek kişiyken sevişmeyen biri gibi… ‘gibi’ biriyim. Aslında orijinali hiç olmamış bir ürünün reenkarneciği bir ürünün reenkarneciği bir ürünün reenkarneciği… gibi… ‘ciği’ gibi… ‘cik’ gibi… ‘cık’ gibi… ‘cık’ sendromu…
YETER BE! Evet, cam kenarı almadığı halde hep camın kenarını parselleyen ve hep bana denk gelen sen, yaşlı teyze, ÖL artık. Kaşlarını alan kadın, pazarda sütyen takan iç çamaşırcı, aşk acısı çeken genç, erken boşalan pipi veya uyarılamayan klitoris, taharet musluklarının altındaki mavi plastik tas ve tüm o plastik şehirler, içindeki plastik ad-amcıklar ve kadıncıklar, tüm o plastik duygucuklar. YETER!
Şimdi sen, Ayşe Teyze, al beni raftan, dertop et at leğene ve ruhuma bas hipoyu. CIIRTlatmadan ayrıştır beni hücrelerime. Evire çevire evriştir içimdeki uyumsuzu; plastik bir beyin, plastik bir kalp tak, plastik bir sıvı zerk et bedenime. Dur Ayşe Teyze, gitme sana muhtacım. Yaşamak için… Muhtacım.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder